Eğitimin sorunu anne bana ilgisi

Babam döner ustasıydı ve akşam 9 da eve gün boyu ateşin başında, ayakta durarak yorulmuş, bitkin bir şekilde gelirdir

Ben ya uyumuş ya da uyuyacak olurdum. Kaldırır, elimi yüzümü yıkatırdı. Alırdı defteri kitabı, sobanın başına yere oturur, bugün neler yaptığımızı sorardı, anlatırdım

Tek tek, çözdüğümüz örneklere kadar birlikte incelerdik. Sonra birlikte “Ahmet Buhan”a çalışırdık Ama babam anlatırken bazen kalem elimde uyuya kalırdım, başım düşerdi. Babam tekrar yüzümü yıkatırdı ve böylece çalışmaya devam ederdik

Hiç şikayet etmezdim

Çünkü, hem ders çalışırdım, hem de babamla vakit geçirmiş olurdum. Gündüzleri de aynı şekilde Annemle çalışırdık, kaldı ki annem ilkokul mezunudur.

Ne para, ne pul, ne de özel okullar, bu ilginin yerini dolduramaz…

Sorsak, eğitim sisteminden memnun olan yoktur sanırım. Bu yüzden devasa bir “özel”sektör var

Sisteme güvenmeyip özel okullar, özel dersler, kurslar, özel üniversiteler v.s derken, ülke olarak yığınla para harcıyoruz

Ancak “Mahmut Hoca’yı” dinlemedik Ne demişti bize veli toplantısında?

“Kusur sadece sistemde değil. Anne babalık çocuğu özel okul köşesine atmakla, cebine para koymakla olmuyor”

Yıllar geçse de, bilgi çağında bile olsak, eğitim için çocukların temel bir ihtiyacı var

Anne-Baba ilgisi.

İlk Yorumu Siz Yapın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir